|
|
 |
|
|
|
تقسيم يک خط
اينترنت بين
چند کامپيوتر
ابتدا ياد
آوری می کنم
که ارتباط
بين کامپيوتر
ها به سه روش
ممکن است:
١. از طريق
کابل شبکه
(RJ-45) که
برای اين نوع
اشتراک به
تعدادی از
اين کابل ها
و يک دستگاه
تقسيم کننده
يا HUB نياز
داريد. تعداد
پورت های HUB
بايد حداقل
يکی بيشتر از
تعداد
کامپيوترهای
شما باشد (مگر
اينکه از يکی
از خود
کامپيوترها
برای تقسيم
اينترنت
استفاده کنيد).
استفاده از
اين کابل ها
بهترين،
ارزانترين و
پرطرفدارترين
روش برای
تشکيل شبکه
است. اشکال
اين روش نياز
به سيم کشی
است.
٢. روش دوم
استفاده از
شبکه های بی
سيم يا WiFi
است که اين
روزها خيلی
ها بجای
استفاده از
کابل از اين
سيستم ها
استفاده می
کنند. برتری
اين کار عدم
نياز به سيم
کشی و امکان
حمل و نقل
است که به
ويژه برای
laptop ها
اهمیت
دارد. اشکال
آن يکی هزينه
بسيار بالای
آن (چند صد
دلار برای يک
شبکه ساده)
است و ديگری
اينکه مقدار
زيادی از
قدرت آن بجای
افزايش سرعت
برای جلوگيری
از اشکال در
ارتباطات
مصرف می شود.
ولی با اين
همه سرعت اين
سيستم ها خوب
است و قيمت
بالا اشگال
عمده آنها
است.
٣. روش دوم
استفاده از
خط تلفن يا
HomePNA است
که همانطور
که در مقاله
٢٧ توضيح
دادم روش
خوبی است چون
خيلی از
سيستمهای بی
سيم ارزانتر
است و برخلاف
شبکه های
کابلی نياز
به سيم کشی
ندارد. اگر
از اين روش
استفاده می
کنيد حتما از
کارتهای
جديدتر
استفاده کنيد
که سريعتر
هستند. سيستم
های قديمی که
به HPNA1
مشهور است
آرام هستند و
ممکن است
گاهی دچار
قطع ارتباطات
شوند.
اگر فقط از
دو کامپيوتر
استفاده می
کنيد خيلی از
شرکتهای
ارائه دهنده
سرويس به شما
اجازی
استفاده هر
دو کامپيوتر
را از طريق
HUB می دهند
و نيازی به
تقسيم
اينترنت
نخواهيد داشت.
ولی برای
بيشتر از دو
کامپيوتر، از
هر کدام از
روشهای بالا
که استفاده
کنيد سه روش
برای تقسيم
يک (يا چند)
خط اينترنت
بين تمام
کامپيوترهای
شبکه وجود
دارد:
١. پر
طرفدارترين
روش استفاده
از دستگاهی
بنام Router
است که يک خط
اينترنت را
بين چند
کامپيوتر
تقسيم می کند.
اين روش برای
استفاده از
شبکه های
کابلی بخصوص
برای تعداد
محدودی
کامپيوتر
بهترين راه
است چون اکثر
Router ها يک
دستگاه HUB
در داخل خود
دارند و
ميتوانيد
مستقيما
کامپيوترها
را به آنها
وصل کنيد.
بعضی شرکتهای
اينترنت به
شما امکان
اين را می
دهند که از
Router بجای
Modem های
معمولی که در
اختيارتان
قرار می دهند
استفاده کنيد.
البته برای
اين کار بايد
از Router
ويژه ای که
شرکتها در
اختيارتان
قرار می دهند
استفاده کنيد.
متاسفانه
فعلا هيچکدام
از شرکتهای
اصلی در
تورنتو اين
امکان را
ندارند ولی
برخی شرکتهای
جديد DSL
بجای اجاره
Modem به شما
امکان خريد
Router يا
Modem را می
دهند که در
اين صورت
اجازه انتخاب
داريد.
ويندوز XP و
لينوکس
کامپيوترها
را براحتی
برای استفاده
از Router
تنظيم می
کنند. قبل
تنظيم کردن
کامپيوترها
ابتدا آنها
را آزامايش
کنيد زيرا
معمولا نيازی
به تنظيم
آنها نخواهيد
داشت. اگر
کامپيوترها
قبلا مستقيما
به Modem وصل
می شدند بايد
ابتدا
تنظيمات
Modem را پاک
کنيد.
٢. بجای
استفاده از
Router
ميتوانيد يکی
از
کامپيوترها
را مستقيما
به اينترنت
وصل کنيد تا
کامپيوترهای
ديگر از
اينترنت آن
استفاده کنند.
خرج اين کار
کم است، ولی
برای اينکه
کامپيوترهای
ديگر به
اينترنت وصل
شوند،
کامپيوتر
اصلی بايد
هميشه روشن
باشد. در ضمن
اين کامپيوتر
نياز به دو
کارت شبکه
دارد که يکی
به شبکه وصل
ميشود و
ديگری به
Modem (مگر
اينکه Modem
طور ديگری به
کامپيوتر وصل
شود – مانند
USB). برای
استفاده از
اين روش در
ويندوز بايد
از Internet
Connection
Sharing و در
لينوکس از
سرويس هايی
به همين نام
يا مشابه آن
(بستگی به
پخش لينوکس)
استفاده کنيد.
برای تنظيم
کامپيوترهای
ديگر
کامپيوتر
اصلی حکم يک
Router را
دارد.
۳. روش بهتر
ساختن Router
خودتان با
استفاده از
يک کامپيوتر
قديمی است. (همانطور
که گفتم اگر
از شبکه های
کابلی برای
تعداد کمتری
کامپيوتر
استفاده می
کنيد و هنوز
دستگاه HUB
تهيه نکرده
ايد بهتر است
بجای آن يک
دستگاه
Router بخريد،
در غير اين
اين صورت
احتمالا اين
روش سوم
بهترين است).
برای اين کار
به يک
کامپيوتر
قديمی (مانند
386) با دو
کارت شبکه و
يک Floppy
Drive و يک
نرم افزار
رايگان (نرم
افزار هفته
را بخوانيد)
نياز داريد.
اين سيستم
بهتر از يک
Router
پرقدرت و
گرانقيمت عمل
می کند و
برای کاربرای
منزل و حتی
شرکت های
بزرگتر ايده
عال است. در
شماره بعدی
تهيه اين
سيستم را
توضيح می دهم
نویسنده : علی
اکبری
E-mail:
master@parsigold.com
|
|
|
|
|
|
|
|
