مقاومت آنتي
بيوتيكي به
ويژگي از يك
سلول (براي
مثال باكتري
هاي پاتوژن)
گفته مي شود
كه آن را
قادر مي سازد
تحت تاثير يك
آنتي بيوتيك
خاصي كه قبلا
موجب مرگ يا
عدم رشد اين
سلول مي شد ،
قرار نگيرد.
بروز مقاومت
آنتي بيوتيك
به روشهاي
زير صورت مي
گيرد:
- تغيير
ساختار
ديواره سلولي
(غشاي
پلاسمايي )
باكتري
- سنتز آنزيم
هاي غيرفعال
كننده باكتري
(براي مثال
پني سيليناز
كه پني سيلين
را غيرفعال
مي سازد)
- سنتز آنزيم
هايي براي
جلوگيري از
ورود آنتي
بيوتيك به
سلول باكتري
- حذف فعال
آنتي بيوتيك
از سلول براي
مثال ملكول
هاي پروتئيني
ناقل در غشاء
تحت عنوان
ناقلين ABC
گاهي اوقات
مي توانند به
باكتري هاي
پاتوژن در
مقاومت
برعليه برخي
آنتي بيوتيك
ها كمك كنند
و اين كار را
با حمل
باكتري به
خارج از سلول
پيش از آن كه
بتواند
باكتري را از
بين ببرد،
انجام مي
دهند.
ناقل ABC يك
ملكول V شكل
قرار گرفته
در غشاي
پلاسمايي
سلول باكتري
ها است در
حاليكه
انتهاي V به
سمت داخل
سلول است.
زماني كه
ملكول هاي
آنتي بيوتيك
هاي خاص (در
داخل سلول)
با ناقل ABC
ملكول آنتي
بيوتيك را
احاطه مي
كنند ، ناقل
ABC با يك
حركت بر روي
آنتي بيوتيك
آن را از
طريق بخش
بيروني غشاي
پلاسمايي به
خارج مي
فرستد.
- جايگزيني
برخي پروسه
هاي
متابوليكي
مهم سلول با
فرآيندهاي
متابوليكي
جديد كه اثر
قبلي آنتي
بيوتيك را
ناديده مي
گيرند.
نكته حائز
اهميت اين
است كه يكي
از علل اصلي
ايجاد مقاومت
آنتي بيوتيكي
در باكتري ها
مصرف بيش از
حد اين
داروهاست كه
به مرور زمان
منجر به
پيدايش سويه
هاي مقاوم مي
شود.
در اين شرايط
آنتي بيوتيك
هاي قوي تر
تجويز مي
شوند و پس از
گذشت زمان
باكتريها به
اين آنتي
بيوتيك ها هم
مقاوم مي
شوند.
لذا پزشكان
در تجويز اين
داورها به
بيماران خود
بايد توجه و
دقت كافي را
مبذول دارند
و بيماران
نيز از مصرف
خودسرانه آن
بايد
بپرهيزند.